شروط لازم برای صادرات نرم افزار ایرانی لینك بخر دات كام: به قول كارشناسان حوزه نرم افزار، این بخش یكی از حوزه هایی است كه تحریم ها نتوانسته در جلوگیری از توسعه آن تاثیر جدی بگذارد؛ چون دانش لازم آن در اینترنت موجود است و از آن پس نیازمند پشتكار و استعداد نیروی انسانی بوده كه همواره فراهم بوده و تحریم هیچ وقت نمی تواند جلویش را بگیرد. به گزارش لینك بخر دات كام به نقل از ایسنا، بیشتر كارشناسان و تحلیلگران، توانایی برنامه نویسان ایرانی در حوزه تولید نرم افزار را در صورت چابك بودن در حد نمونه های جهانی و رقابت با شركت های خارجی در این حوزه می دانند و معتقدند كشور ایران در حوزه نرم افزار و از نظر تولید به شدت توانمند است و خیلی از برنامه نویسان اینجا در حد بهترین برنامه نویسان جهانی هستند و به علت اینكه این حوزه، حوزه تولید و دانش بوده است موضوعاتی مانند تحریم هیچوقت نتوانسته جلوی پیشرفت این افراد را بگیرد. اما به نظر می رسد موضوعی كه در حوزه نرم افزار از آن غافل مانده ایم، صادرات دانش و محصولات است. به علت تحریم ها امكان صادرات را نداشتیم و همین قضیه سبب شده همیشه تمركزمان در تولید محصولات نرم افزاری خود در ایران بر محصولی با فرهنگ، قوانین و ضوابط ایرانی و زبان فارسی باشد؛ در نتیجه برای شروع توزیع و صادرات جهانی محصولات حوزه نرم افزار مقداری عقب هستیم. بر این اساس زبان غالب تمام نرم افزارهایی كه در ایران نوشته و تولید می گردد فارسی است، زیرا تا زمانی كه امكان صادرات این محصولات را نداشتیم نیازی به زبان غیرفارسی وجود نداشت، ازاین رو برای صادرات لازم است كه اینها به زبان انگلیسی برگردانده شوند. برخی كارشناسان، مشكل فارسی بودن زبان نرم افزارها را بخشی از داستان عدم توانایی برای صادرات دانسته و می گویند اصل داستان این است كه خیلی از این محصولات از حسابداری ها گرفته تا محصولاتی كه در غالب اتوماسیون ها هستند، با عنایت به ضوابط، قوانین و نیازهای ایرانیان تولید شده اند نه قوانین بین المللی. امكان دارد نرم افزارها بر مبنای نیازهای بومی تهیه شده باشد. از جانب دیگر ممكن است خیلی از استانداردهای جهانی در این برنامه ها رعایت نشده باشد و حتی اگر در مواردی هم رعایت شده باشد، كامل نیست، به صورتی كه استانداردهای جهانی را الزاما درباره همه موارد رعایت كند. ازاین رو دو مبحث زبان و ضوابط جای كار دارد و آنگاه ما آماده ایم در حوزه نرم افزار وارد بازار صادرات شویم. از آنجائیكه غول های نرم افزاری هیچ وقت در ایران حضور نداشتند، به علت اینكه در ایران كپی رایت وجود ندارد و همین امروز شما به راحتی می توانید ویندوز كرك بخرید و كسی هم با شما كاری ندارد و خیلی از شركت های نرم افزاری ما بارها به این دلیل ورشكسته شده اند. در نتیجه تا وقتی كه كسی كه برنامه ای را می نویسد، نتواند از نظر مادی و معنوی صاحب محصول باشد و از توزیع غیرقانونی آن شكایت كند، سبب ضربه زدن می گردد و خیلی از شركت های نرم افزاری خارجی به خصوص محصولات كاربردی هم به این دلیل تمایلی به ورود به ایران ندارند. البته شركت های خارجی شاید در دنیای كاربران عادی وارد نشوند اما در دنیای كاربران سازمانی وارد می شوند، زیرا دنیای امروز دنیای خدمات است، نه محصول؛ مثلا مشتری یك نسخه اوراكل را تنها برای داشتن نرم افزارش خریداری نمی كند، بلكه خدمات آن را هم می خواهد و بابتش پول می دهد ولی این فقط شامل محصولات سازمانی است و محصولات خانگی مثل ویندوز و آفیس هنوز خیلی راه دارند كه به اینجا برسند. امروز افراد با پرداخت ۱۰ هزار تومان می توانند به روزترین نسخه ویندوز را تهیه كنند -البته اگر ارزان تر از ۱۰ هزار تومان نباشد- و در شرایطی كه این نسخه اگر بخواهد در حالت عادی و به صورت اورجینال خریداری شود باید چند صد هزار برابر بابتش پول داده شود، این مورد نیازمند فرهنگ سازی است. در هر حال به عقیده تحلیلگران و فعالان بازار، محصولات ایرانی می توانند وارد بازار جهانی شوند و به علت اینكه نیروی انسانی در ایران ارزان تر است و محصولات قیمت تمام شده پایین تری دارند، می توانند با كیفیت برابر به راحتی با محصولات جهانی رقابت كنند. خارجی ها به این نگاه می كنند كه بازار ایران باز شده و می توانند در هر حوزه جایگاهی داشته باشند، ازاین رو اگر ما چابكی لازم را نداشته باشیم، كسی كه در بازار جهانی كار كرده، روش ورود و نفوذ به بازار را در چندین كشور تجربه كرده، خیلی راحت می تواند قسمتی از بازار ایران را به خودش اختصاص دهد و سریعا نسخه فارسی بیرون می دهد و تیم سازی می كند. در نتیجه در دست گرفتن بازار كاملا برمی گردد به اینكه برنامه نویسان ما چقدر فرهنگ چابكی و زرنگ بودن داشته باشند و در صورتی كه این فرهنگ را داشته باشیم، تهدیدی برای ما وجود ندارد، بلكه تهدید برای زمانی است كه دست روی دست بگذاریم. باید و نبایدهای صادرات نرم افزار ایران از جانب دیگر ما هنوز در صنعت نرم افزار یك بازار بزرگ داخلی اشباع نشده داریم كه اشباع همین بازار و جواب دادن به تقاضای آن زمان می برد. نكته دیگر به آمادگی شركت های داخلی برمی گردد كه فارغ از استثنائات، عموما از نظر فرهنگ كاری و استانداردهای كیفی آمادگی تجارت با خارج از كشور را ندارند، البته شاید در این چند سال به آن ها اجازه داده نشده كه با محیط بین المللی ارتباط داشته باشند، قواعد كسب و كار را یاد بگیرند و بتوانند در این فضا تجارت كنند. این بحث در مورد نرم افزار بیشتر صادق است و در بخش هایی مثل سخت افزار یا مخابرات شرایط متفاوت می باشد. با تولید محدودیت ها برای صنعت نرم افزار، پایین بودن كیفیت و رقابت ادامه دارد، اما اگر حضور و رقابت شركت های خارجی در یك محیط شفاف و عادلانه فراهم گردد، باعث بهبود سطح كیفی نرم افزار ما خواهد شد. اگر دست اندركاران محیطی تولید كنند كه شركت های نوپا در ارتباط با شركت های بزرگتر قرار بگیرند، می توان انتظار داشت به ارتقای صنعت نرم افزار ایران كمك كنند، در غیر این صورت اگر به صورت جزیره جدا عمل شود و ارتباطی با شركت های بزرگ نداشته باشند، نمی توانند تامین سرمایه كنند و یا به مرحله تجاری برسند و تعداد زیادی از آن ها از بین خواهند رفت. 1397/02/30 15:20:28 5.0 / 5 2127 تگهای خبر: كاربران این مطلب را می پسندید؟ (1) (0) تازه ترین مطالب مرتبط حذف قابلیت تولید عکس در گوگل ارث قطعی سراسری چت جی پی تی نحوه محافظت از باتری گوشی در هوای گرم الگوریتم ایکس پاسخ های دوستان کاربر به پست ها را اولویت می دهد نظرات بینندگان در مورد این مطلب نظر شما در مورد این مطلب نام: ایمیل: نظر: سوال: = ۱ بعلاوه ۳